Bir Pazar günüydü. Sabah erkenden kalktım sıcacık yatağımdan. Pazar günü neyine erkenden kalkıyorsun demeyin sakın. Erkenden kalkayım ki Pazar gününün tadını çıkarayım dedim kendi kendime. Neyse… Evin az aşağısında bulunan Bakkal Apo dayıdan sigara almaya gittim. “Ne var ne yok yeğen? Nasıl gidiyor meslek hayatın” dedi. “Nasıl olsun Apo dayı uğraşıp duruyoruz, koşturuyoruz “diye cevap verdim. “Bak sana bir şey anlatayım belki birşeyler kaparsın” dedi. Biliyordum, Apo dayı boş konuşmazdı, görmüş geçirmiş insandır. Yılların birikimi vardı beyninin kıvrımlarında. O yüzden pür dikkat dinlemeye başladım Apo dayıyı! Apo dayı bir iç çekerek başladı anlatmaya; “Bir zamanlar memleketin birinde bir kral varmış. Tahta geldiği ilk günden itibaren başlamış millete hizmet etmeye. Bildiğimiz krallar gibi değil. Halkın hizmetkârı olmuş adeta. Tam 15 yıl tahtta kalmış. Memleketine, memleketinin insanlarına en güzel hizmeti sunmuş. Memleketi gerçekten yaşanacak bir şehir haline getirmiş. Yanındaki kurmaylarının kafasına da kurnazlıktan çok hizmet etmeyi sokmuş, iplerini sıkı sıkı ellerinde tutmuş. Kendisinden habersiz adım dahi atamıyorlarmış. Bu kral gerçekten de Aslan gibi bir kralmış. Herkes tarafından taktir ediliyormuş. Ama… Bu kralın bir kusuru varmış. Her yerde çok yüksek sesle konuşur ve bazen şaka yaparak karşısındaki insanları incitirmiş. Ama kral bu durumun farkında değilmiş. Tabii… Kralın ardında kuyusunu kazmaya çalışan bazı kralcılarda varmış. Kralın yüksek sesle konuşmalarını ve yaptığı sert şakaları krala karşı silah gibi kullanmaya başlamışlar. 15 yıl boyunca kralın tahtını ele geçirmek için çalışmış çabalamışlar. Kralcılar içerisinden, Memleketine birçok hizmet kazandıran bu kral bir o kadarda hizmet üretmek için projeler hazırlamış. Ancak kral bu projelere yetişememiş. 15 yıl sonra tahtından olmuş ve kralcılar tahta geçmiş. Memleketin başına yeni geçen yeni kral ve kurmayları, hizmetten önce halkın içine girmiş. Halka bir sürü hizmet sözü, aş ve iş sözü vermiş. Kraliyetin kapısı herkese açık, gelin sıkıntılarınızı benimle paylaşın demiş. Halk buna sevinmiş, inanmış. Yeni gelen kralı sevmişler. Ancak aradan geçen süre zarfında bakmışlar ki kral verdiği sözleri tutmuyor. Halk kral’la görüşemiyor. Memleketin sorunları çözülemiyor, hizmet üretilemiyor. Halk bu kraldan giderek soğumaya, kopmaya başlamış. Eski krallarını mumla arar hale gelmişler. Zaman geçtikçe, Kralı tahtan indirmede büyük rol oynayan yeni kralın kurmayları ise krallarını takmamaya başlamışlar. Kendi kafalarına göre, yani kraldan habersiz işler çevirmeye başlamışlar. Ok yaydan çıkmış, kral sanki formalite icabı tahta oturuyormuş gibi izlenim vermeye başlamış. Özellikle yeni kralın baş kurmayı yani veziri, bu durumdan çok memnunmuş. Memlekette kendi istediği her şey oluyormuş. İstediğine aş isteğine iş veriyormuş. Krallık yaptıkları memleketin insanından çok kendi öz memleketinin insanlarına kucak açıyormuş. Bu durumdan sonra kralın işi iyice sarpa sarmış. Veziriyle baş edemez hale gelmişşş.” Apo dayıyı dinledikten sonra gözlerinin içine baka kaldım. “Hayırdır yeğen ne oldu” dedi. “Bu hikâyenin sonu yok mu dayı” dedim. “Bu hikâyenin sonunu ilerleyen zaman zarfından sen göreceksin ve anlayacaksın yeğen” dedi. Bu cevaptan sonra Apo dayının ne demek istediğini daha çok anlamaya başladım. Ama benim anlamam yeterli değildi. Bahsettiği memleketin kralının anlaması daha çok önemliydi. Çünkü Apo dayının hikâyesine göre dümeni kaybeden kaptan önlem almazsa gemiyi de kaybedecek gibi görünüyor.