Başlığı atarken doğru mu diye düşündüm ama yazının içeriği boşluğu doldurur diye değiştirmedim. Yıllarımı geçirdiğim Hamburg´dan ilk kez bu kadar uzak kaldım. Türkiye´de kaldığım sürece haberleri izlemeye, gazeteleri okumaya, insanları dinlemeye çalıştım. Bizimkilerden haber var mı?, yetkililer ilgileniyor mu? diye hep dikkat ettim. Ne yazık ki, Türkiye´den Avrupa´da yaşayan vatandaşlar duyulmuyor, görülmüyor ve akla gelmiyor, yani unutulmuş eski vatandaşlar. Bana „Günaydın“ diyenler muhakkak çıkacak ama yine de ben izlenimlerimi canımı acıtan izlenimlerimi yazmadan geçemeyeceğim. Buradaki insanlarımız, gençlerimiz ancak çok olumlu veya çok olumsuz bir durum karşısında kısaca hatırlanıyor. Ayrıntılar üzerinde fazla durulması gerekmiyor; zaten gurbette yaşayan herkes en yakınları tarafından işleri düşmeyince, paraya ihtiyaçları olmayınca hatırlarının sorulmadığını iyi biliyorlar. Bu nedenle Yurtdışında yaşan insanlarımız artık kendi başlarının çaresine bulundukları ülkelerde bakmak zorundalar. Avrupa´dan da takip ediliyor ama uzun yıllar gurbette olmanın etkisiyle gözleniyor, duygusallığın etkisiyle çok farklı değerlendiriliyor ve ne yazıkki o da gerçekçi olmuyor. Zaman zaman kimi insanlarımız, örgütlerimiz „artık içinde yaşadığımız ülkenin durumuyla ilgilenme zamanı geldi geçiyor“ diye uyarılarda bulunuyorlar ama çoğunluk aynı duygusallıkla hareket etmeye devam ediyorlar. Tabii ki Türkiye anavatan ama kendi ayakları üzerinde durana kadar bile o vatan insanlarıyla gereği gibi ilgilenmedi ve ilgilenmiyor. Duygusallığı bir kenara bırakıp kalıcı oldukları ülkelerde insanlarımız çocuklarının en iyi yerlere gelebilmeleri, meslek sahibi olabilmeleri için mücadele etmeleri gerekmektedir. Yatırımların her türlüsü içinde yaşadıkları ülkelerde olmalıdır. Içinde yaşanılan ülkenin sosyal ve siyasal yönüyle yakından ilgilenilmelidir. Kendi ayakları püzerinde sağlam durabilen iyi yetişmiş nesiller kendilerine, ailelerine, vatandaşlarına, köklerinin bulunduğu ve içinde yaşadıkları ülkelere ve de insanlığa yararlı bireyler olabilirler. Görülmedikleri ülkeleri Türkiye´den de görülmelerini sağlayabilirler. Ve hatta izine gidildiği zaman Türkiye´de yaşayan vatandaşlarımız tarafından horlanıyor, küçük görülüyor. Türkiye´den gelen konukların görüşleri veya Türkiye´deki akrabaları, tanıdıkdıkları ya da politikacıları dinledikçe insan bu kadar da mı Yurtdışındaki insanlarından BİHABER olur diye düşünüyordum ama gerçekten de bizler TÜRKİYE´DEN HİÇ GÖRÜNMÜYORUZ. Şimdiden sonra hem gelinen ülkenin ve hem de içinde yaşanılan ülkenin dikkatini ancak BAŞARILARLA çekmeye, saygınlık kazanmaya ve de daha iyi yaşamaya mahkumuz. Nebahat S. Ercan