70’li yıllar… Gazeteci sorar; Sayın Demirel, niçin çocuğunuz yok? Yanıt anında gelir. “ Ecevit’in vaa mı ki?” Gülümseten bu diyalogun, aslında çok önemli bir sorunumuzu akla getirdiğini hepimiz biliriz. Siyasette kariyer yapmış insanlarımızın tamamına yakını, kendini rakibine kilitlemiştir. Kendisini yüceltmek için rakibini küçük düşürmeye gayret eder. En sıkıştığı anda bile rakibi kendisinden iyi konumda olmamalıdır. Buna çabalar. Neden? Çünkü şakşakçı yandaşlar bunu ister. Ayrıca, konu hakkında söyleyeceği bir fikir yoksa rakibi suçlamak en kolay yöntemdir. Tıpkı bugünlerde gördüğümüz gibi. Terör almış başını gidiyor. Şehitleri artık sayamaz olduk. Toplum huzursuz, kan ağlıyor. Bu sorunun çözüme ulaşması şart! Kim çözecek? Tabii ki, siyaset kurumu! Hükümet çözecek, muhalefet önerilerde bulunacak, denetleyecek. Demek ki, liderler bu işi yönlendirecek. O halde liderlerimiz ne diyor, ona bakalım. Hükümet kanadı, çözeceğiz ama muhalefet engel oluyor, der. Ne hikmetse. Hadi BDP’yi çok iyi tanımıyoruz. CHP bu sorunun çözümüne engel mi oluyor. MHP çözüme engel mi çıkartıyor. Muhalefet kanadına bakıyoruz, çok kolaycı bir yaklaşımla, hükümet bu sorunu çözemiyor, istifa etmelidir, diyorlar. Tartışmaların detayları çok da önemli değil. Onu şakşakçılar irdelesin. Bize çözüm gerek. Bize proje gerek. Otuz yıldır kimleri gördük. Kimler geldi geçti. Çözüm yok, proje yok, öneri yok. Liderlerimiz birbirini gözetmekten başka bir şey yapmadı, otuz yıldır. Oysa biz çözüm istiyoruz, huzur ve güven içinde yaşamak istiyoruz. Çünkü biz halkız. Çünkü biz bu vatanın sahibiyiz. Biz yetmiş dört milyon kişiyiz. Bu topraklarda yaşamak istiyoruz. Bu topraklarda huzuru, güveni bulmak istiyoruz. Biz bin yıldır beraber yaşıyoruz. Kader birliği etmişiz. Hısım akraba olmuşuz. Türkiye Cumhuriyetini kurarken de beraberdik. Çanakkale’de, Kurtuluş savaşında az mı Kürt kardeşimizin kanı döküldü. Türkiye Cumhuriyeti hiç kürt kökenli bakan, başbakan hatta Cumhurbaşkanı görmedi mi? Artık çözüm zamanı gelmiştir. Liderlerimiz her terör eyleminden sonra ‘yeter artık, tahammül sınırlarımızı aşmıştır, gereği yapılacaktır,’ diyor ama gündeme başka konular girince bir dahaki eyleme kadar bekleniyor. Sonra tekrar… Sorunu biliyoruz, çözümü de biliyoruz. Hedefimiz de belli. Bu devleti böldürmeyeceğiz. Yetmiş dört milyon bu topraklarda, bu devletin çatısı altında huzur ve güven ortamında yaşayacağız. Hiçbir yurttaşımız ikinci sınıf değildir, olmayacaktır. Kökeni ne olursa olsun, herkes eşit ve özgür birer yurttaştır. Ama son otuz yıl bize öğretti ki; bu sorun çoğunluğunuz yüzde atmış olsa bile tek başınıza çözülecek bir konu değil. Bir ulusal mutabakat hükümeti kurulmalı. Parlamentodaki tüm siyasi partiler ortak sorumluluk almalı. Bakın o zaman terör sorunu kalıyor mu? Hadi canım sen de… demeyin. Tek başına iktidar olan parti koalisyon kurar mı, demeyin. Bu halk bilinçlidir. Eğriyi de doğruyu da görür. Başbakan kalksa, dese ki; Devletimizin geleceğini teminat altına almak için bütün partilerin katılacağı bir hükümet kuracağız. Terör sorununu çözeceğiz, dese, halk bunu unutmaz. Mükâfatını mutlaka verir. Hatta bu sorunun çözümüne katkıda bulunmayı reddeden parti olursa halk onu da tarihe gömer.