Bir toplum yetiştirdiği gençliiyle geleceğine yön verebilir. Sosyal, kültürel yönden çağdaş, kendine güvenli, ayakları üzerine sağlam basabilen, sorgulayan gençlik mi amaçlanıyor? Yoksa ne denirse evet diyen, ürkek ve korkak, sorgulayamayan bir gençlik mi? Anababalardan tutun da öğretmenlere, büyüklere, yetkililere çocukların, gençlerinin farklı düşünceleriyle hareket etmeleri zorlarına gittiği için „Dünkü çocuk bana nasıl davranıyor, akıl vermeye kalkıyor,“ şeklinde karşılan maz mı? Halbuki onların birer birey olduklarını kabul edilip, kendi düşünceleriyle hareketleri hoşgörüyle, anlayışla karşılanması hatta onlardan öğrenebileceklerin olabileceğini düşünülmesi gerekmez mi? Yukarıdaki sorular çerçevesinde kısaca nasıl bir gençlik isteniliyor? sorusuna yanıt aranırken farklı yönleriyle akıl süzgecinden geçirilerek tesbit edilmesinde yarar olsa gerek! Herşeye „Evet“ diyen halk arasında „Uyumlu, sakin, sessiz vb.“ şeklinde değerlendirilen çocukları yetiştirmek, bu tip gençlerle çalışmak çok kolay olur ama ne kadar üretici ve başarılı oldukları kuşku taşır. Bu tipler genelinde ürkek ve kendilerine güvensizdir. Bir şeyler başarsalar da (istisnalar kaideyi bozmaz) kopyalama yoluna başvuruyla olur. Gençler yetişirken karşılık vermesi, soru sorması, istenilen davranıştan başka kendine özgü bir tavır sergilemesine sevgiyle, anlayışla yaklaşılması zordur. İstenilenlere veya beklenilenlere farklı bir açıdan bakarak tavır takınan çocukları,gençleri hoşgörüyle karşılamak büyüklük gerektirir ama bilinmesi gerekir ki işte bu gençler gelecekte yaratıcı, başarılı, kendilerine güvenli yani ayakları üzerine sağlam basabilen, dik durabilenlen kişilikli insanlar olurlar. Gelişmek isteyen toplumların da böyle bir nesili yetiştirmesi „olmazsa olmazıdır“. Biliniyor ki kolaya kaçmayıp, zoru başarma büyüklüğünü, becerisini gösterenler hep kazançlı çıkmıştır. Gençliğin iyi yetişmesi, başarılı olması istenirse -ki herkesin isteği o doğrultuda olacağından hareketle- yetişkinler, yetkililer tarafından yukarıda vurgulanılan büyüklükten zor da olasa kaçınılmamalıdır. Sevginin hamuruyla yoğrularak önü açılan gençler yetiştirilirse onların davranışları saygıyla çeresine yansıyacaktır. Bu nedenle sorulan sorunun yanıtı; kalıplardan uzak tutulan, sorgulayan ve din, dil, ırk farkı gözetmeksizin insan haklarına saygılı çağdaş gençler, nesiller olmalıdır.