Seni anlatabilecek kadar güçlü değilim belki de... On yıldır Ayrılığın bıraktığı hüzün izleri varken içimde, susmayan kalemim; Konu sen ve sensizliğin olunca nasılda susuyor... Hâlbuki en çıldırmış satırlarını bırakması lazımken tarihe; kilitleniyor ve sus-pus oluyor... Seni anlatabilecek kadar güçlü değilim belki de... Ben en iyisi sana bendeki sensizliğini anlatayım... On yıldır Gözünde ki gülüşü görmeden yaşamak; Tüm gülüşleri kefene sarmaktı benim için ..! Geçmişteki Varlığını inkâr edip, görmezden gelmek; Hayatı saymamaktı..! Ve bugün senin yokluğunu düşünmek, Kanserli bir hasta gibi acı ve sancı çekmekti... Göğsünün tam orta yerinde... Allah’a el açıp “al beni” diye yalvarma sebebidir... Ey benim dilsizliğimin çığlığı... Gözümün gören bebeği... Düşüncelerimin yol göstereni... Kaderimin en yaşanılması güç olanı... BACIM, Alın yazımın en acı izi... Karanlığımın gölgesi... Özümün, varlığımın, yaşamamın en değerli sebebi... Hayallerimin ötesi... Bende; seni anlatacak kelime yok..! Dile gelemeyen binlerce melek var şimdi yanında... Sana; bendeki senin özlemini anlatamazlar... O öpülesi yüreğini, sevilesi yüreğini, Hakkı’ n huzurunda Ömrümün yettiği kadar unutmamacasına ve yaşadığım hayat boyunca seni anmak üzere Allah’ın emaneti saydım senin bendeki sensizliğini..! Şimdi sana neden seni yazamayışımı anlatsam... Neden yazmak istemeyişimi anlatsam... Anlatabilsem keşke... Bugün Seni anlatabilecek kadar güçlü değilim belki de... AMA SENİN VARLIĞINI… DURUŞUNU ÖZLEDİM…