Türk toplumu olarak; yaşlılara sahip çıkmayı, onlara gereken ilgi ve saygıyı göstermeyi hem dini hem de milli bir görev olarak kabul ettiğimizi söyler dururuz. “Atasını tanımayan hayatına ihanet eder. İnsan büyüklerine karşı saygılı olmalı” deriz ama buna rağmen onlara gereken saygıyı gösteriyor muyuz? Ömrünün büyük bir bölümünü, devletine ve çocuklarına hizmet etmek için adayan yaşlılarımıza maalesef gereken saygıyı gösteremiyoruz. Yaşı kemale ermiş ama huzura erememiş olan birçok yaşlı, hayatını idame ettirmek için çalışmaya devam ediyor. Ayakta durmakta dahi zorlanan yetmişli yaşarlını aşmış yaşlılarımızı çalışırken gördüğümüzde “Bunların çocukları ne kadar vefasız” der dururuz. Acaba vefasız olan sadece çocukları mıdır? Ömrünün büyük bir kısmını, ülkenin geleceği için adamış olan bu yaşlılarımıza devletimiz, yeteri kadar sahip çıkabiliyor mu? Çalışmak zorunda kalan yaşlılarımızın çoğu çıkamadığını iddia ediyor. Çalışmasak açlıktan ölürüz! Bu konuda açıklamada bulunan yaşlıların açıklamaları yürekleri burktu. Kimi çocuğuna kim de devletine kırgın olan yaşlılarımız, “Yaşlılığımızda rahat edebilmek adına yıllarca çalıştık ama maalesef ömrümüzün son günlerinde de çalışmaya devam ediyoruz. Galiba elimiz ayağımız tuttuğu müddetçe de çalışacağız. Çünkü çalışmasak açlıktan ölürüz. Çoğumuzun bir emeklilik maaşı yok ve bu yüzden devletten aylık 125 TL (3 ayda bir 375 TL) maaş alıyoruz. Başka bir geliri olmayanımız mecbur çalışacak. Bu yaşadıklarımızdan dolayı hem çocuklarımızı hem de devletimizi suçluyoruz. Kendilerine bir gelecek kurmaları için büyük çabalar sarf ettiğimiz çocuklarımız, bize gereken özeni göstermiyor. Devletimiz de bu konuda bizlere gereken yardımı yapmıyor. 125 TL sadece kuru ekmek yeseniz bile yetmez. Batılı devletlerin yaşlısına gösterdiği değerin onda birini kendi devletimizden görsek bile daha rahat yaşarız” diyerek şikâyetlerini dile getiriyorlar.