‘Sarf edilen sözler yüreklerden dillenendir..’ Hani atalarımızın da dediği gibi ‘’bir insanın fikri ne ise zikri odur.’’Nerde kaldı eskiden sözü ağzında mertçe düşündüklerini kıvırmadan ifade edebilen insanlar…Nerede o saf ve katıksız yürekler… Nerede o masum,kinayesiz bakışlar.. Hani karşımdakini kırarmıyım diye sarf ettiği sözü kırk düşünüp bir diyen o mütevazi insanlar nerede... Biliyormusunuz.? Ben hep özlüyorum o günleri,üstelik o canım günlerin bir daha gelmeyeceği gerçeğini bile bile… Küçüktüm aklımın algılamakta güçlük çektiği bir kelime duymuştum babamdan’’ ’RİYA’ yapmayın hiç kimselere tüm yaşamınız boyunca karşınızdaki tüm insanlara şeffaf ve net olun’’ demişti.işte o gün bugündür ne olduğunu bilmeden uyduk o söylenene,hep biz zarar gördükse de sevip değer verdiklerimizden…. Şimdi karşıma biri çıkıp ta bencillikten ve ikiyüzlülükten bahsederken ve çevresinden bir çok örnekleri verirken kendini eleştirmekten aciz kalıyorsa buna gülerim işte… Peki bu tür davranışları benimsemenin getirisi olan hedef nedir..? Para, lüks hayat, etiket, sınırsız beklentiler değilmidir sizce de.! Yani ölçü yok.. Bu hırs ve amaçlara erişebilmek adına uğurda verilebilecek ne varsa verilebilinir ya da harcanabilir.. Kim varsa ezilip geçilebilir. Şayet ucunda kişisel çıkarlar söz konusu,olduğu anlarda.. Hak edilmeden kazanılan değerler, güvenler, sevgiler umarsızca gözden çıkarılabilinir. Hayat dediğimiz yol gerçekten çok engellerle karşılaşabildiğimiz bir geçiş olup bu geçiş ancak çok çalışmayla, sabırla ve gerçekçilikle aşılır. İnsan adımlarını ona göre hesaplayarak atmalı... İnsanız ve gerçeklerle yaşar büyürüz. Yaşadığımız toplumu şöyle bir gözden geçirecek olursak insanların birbirlerine olan güveni yok,bunu çok net görebiliriz. Düşünmek gerekirse bunun yanında saygı sevgi ve hoşgörü,anlayış da kalmadı. Bunun nedeni nedir sizce de ego değilmidir..? Her hastalık bir gün iyileşir,ancak aşılmayan tek şey kıskançlık ve bencilliktir. En büyük etken baş edebilme yollarını bilmekten geçiyor.. Aslolan bu yaşamın yükünü değer verdiklerinden gördüğün riya ile sürdürebilmekmiş meğerse ama benim bunu anlayabilmem tam kırk beş yılımı almış hiçte farkına bile varamamışım üstelik… Biliyorum şu an bu yazıyı okurken,bir çoğunuz benim hissettiğim şeyleri hissediyorsunuz.. ‘’Bende’’ diye düşünüyorsunuz ama inanın üzüntü paylaştıkça azalır,sevinçler ise paylaştıkça çoğalırmış dostlar…