İyi veya kötü kocaman bir yılı daha geride bıraktık.. Sevinçleri ve hüzünleriyle… Dilerim yaşanacak günlerimiz memleketimize huzur,barış ve mutluluk getirsin.. Yaşanmış hiçbir acı benzer acılarla yenilenmesin. İnsanlar hırsları uğruna birbirlerini incitebilecek sözler sarf etmesin.. Yürekler incinmesin.. Gözlerden yaş süzülmesin.. Nice Mutlu Yıllara.. Her şey gönlünüzce olsun.. “BOŞ BİR KAZAN KAYNATILIYOR” Bilmiyorum şimdi yazdıklarımı okuduğunuzda sizlerinde içine sinebilecek mi; ama gözlemlerimde dikkatimi çeken önemli bir çoğunluğun tüm bunları yaşamaktan yorgun düşmüş olması… Bir grup özür dileyelim diye diretirken bir diğer grupta hayır dilememiz yanlış diye karşıt tezler üretiyor ve savunuyor.Şimdi bu konu da nerden çıktı derseniz,geçenlerde Sn Rauf Tamer’in köşesini okurken ilginç girişi dikkatimi çekmişti o paragrafı sizlerle paylaşmak istedim.. ”Özür dileyen, birazda özür bekler. En azından karşılıklı nezakettir bu. Buradaki özür bildirisi gibi Ermenistan’da da bir grup aydın “bizde Türklerden özür diliyoruz.” diyebilseydi, güzel rüzgârlar esebilirdi. Şimdi ne oldu? Hiç. Hatta ters tepti ki Türkler kendi aralarında didişmeye başladı.Al sana bir gerginlik daha.. Öyleyse ne anladım ben bu işten? Ümidimi kesmiş değilim. Ermenistan aydınlarından da bir özür hala bekliyorum. Aksi halde bizimkilerin ”asil jesti” istismara açık bir belge olarak sık sık önümüze konacaktır.” Gerginliklerin bizi nerelere getirdiğini ve daha da nerelere götüreceğini kestirebiliyor muyuz?. Bu bildirinin ne kadar doğru olduğu, yalnızca bizden mi özür iletilmesi gerekliliği, bunun her iki taraf içinde barış ve huzur getirmesi adına düşünülmesi ve illa ki bu doğruysa bunun getirisinin iyi veya kötü sonuçlarının hesaplanarak hareket edilmesi gerekmez miydi? Evet.. Doğru Tektir ancak Doğruda eksik kalmamalı..Öyle değil mi? “DÜŞÜNEN ADAM” İstanbul’a gidip merak edeniniz oldu mu sorarım, o çıplak çömelmiş düşünen heykelin neden ruh ve sinir hastalıkları hastanesinin girişine konulduğunu.. Demek ki düşünmek bir hastalıkmış, demek ki düşünce sistemimiz doğru değil, ya da düşünmemiz gerekenleri yeterli düzeyde düşünemiyor bir yerleri eksik bırakıyoruz ya plansız düşünüyoruz ya düşünüp planlayamıyoruz demek ki her zamanki gibi bir yerlerde bir şeyleri hep eksik yapıyoruz.. Biliyoruz bu heykel elini çenesine dayamış,düşünür vaziyette öylece yıllardır hastanenin girişinde olduğu yerde hiç kıpırdamadan durup duruyor.. Benim asıl merak ettiğim, hep düşünür gibi yapan ama hiç bir şey düşünmeden yaşayan, hareket eden ve konuşan heykeller. Asıl onlar nerede duruyor.? Bugünü, İnönü’nün şu sözleriyle bitirmek istiyorum. “BU MEMLEKETTE NAMUSLULARDA EN AZ NAMUSSUZLAR KADAR CESUR OLMALIDIRLAR.”