Bu bayramda, gördüklerimle yine içimi tarifsiz bir hüzün sardı… Gördüm ki; “Yaşadığı yokluğu aşına katık yapanları, Fakirliği alınlarına kaderimmiş diye yazanları, Yalınayak bayram karşılayanları, Yavrularına bayramlık alamayan aileleri, Bayramlığı yok diye, arkadaşlarınca horlanan çocukları, Birkaç lira alabilir miyim düşüncesiyle el-öpme uğraşı verenleri, Boynu bükük, mahzun, yeni bayramlıklarıyla çaka satanlara imrenerek yaşlı gözlerle bakanları,” gördüm… Ve....Bu yaşadığım üzüntümün kimselerde yoktur çaresi, Hiç bir ilaç kar etmedi, eridi yüreğim… Yazsam o mahzun çocukların boyun büküşlerini okur ve beni anlayabilirmisiniz? Yürek acısıydı, bu yokluk, ölümün kardeşiydi sanki desem, Bakmayın bana öyle, bayramlığım yok diye... Neyleyim alamadıysa anam, babam… Ama onurum var,“kimselere ver birazda ben giyeyim“ demedim ki… Küsmem, hiç küsmedim, hiçte şikâyetim olmadı Allah’ıma. Gözyaşlarım içime akar, yakar mı yakar… İşte böyle… Geldi ve geçti, yine bir bayram, Hüzün geldi, yüreğimin tam ortasına çöreklendi. Nerde boynu bükük bir çocuk görsem... İçin, için yanar...için için kanarım... Hz.Peygamber efendimiz hadisinde ne demiş, “Komşun aç yatarken, sen tok gezemezsin.” Birde her Müslümanın yerine getirmesi zorunlu olan vardır ki, o da günümüzde unutulmuş olan zekat… Unutmayalım; Mülkün sahibi Allah’tır, Biz, kullar bekçileridir. Biz, kullar emanetçileridir. “Boynu - bükük çocuklar; Bu bayramlar asıl sizin… Bayramınız mübarek olsun, yüzünüzden mutlu gülücükler hiç eksik olmasın... Siz başı dik durun, asıl utanması gerekenler utansın...